Ve bebeğimiz hazır.
Önümüzde ki hafta bu uzun bekleyişin ardından ‘not a cute bow’ websitesi açılıyor.
Çantalarımızı bir başka sevdiğimi itiraf etmeliyim.
Meral’in o hayat fışkıran karelerini Londra’daki cafelere,kitapçılara vermeye hazırız.
Body&Soul bu sabah fotoğrafları croplarken pek bir iyi geldi.

Günaydın Siyah Kuğu
Günaydın Yeşil park
Bu sabah ne kadar iyiyiz değil mi?…

Ağlayan bir yüreğe benziyor yağmur ve sen bir yağmur kaçağısın,elimden tut yoksa düşeceğim.

Bu cümle Tezer Özlü’ye ait.
Ve ayın 18′inde Bağdat caddesinde Gergedan Kitabevi’nde saat 19.30′da Tezer Özlü’yle ilgili bir söyleşi var.
Bu sıradışı kadının yazdığı sıradışı cümleleri dinlemek isterseniz yerinizi şimdiden ayırtın.

Suluboya+Ornella Vanoni=Rehab

2013 Haziran Ayı.
Aradan 8 sene geçer…

Çalıştığım bu Pazar günü işyerindeki masamın çekmecelerinde bu eski gazete küpürünü buldum.
Tarihine bakınca sizinle paylaşmak istedim.
Haziran ayı 2005 yılının üzerinden tam 8 sene geçti.
Halen Grease filmini severim.
Şarkıların hepsini ezbere bilirim.
Halen filmlerden,şarkılardan,kitaplardan esinlenerek birşeyler yapmaktan ayrı bir zevk alırım.
Aslında 25 yaşımdan çok farklıyım ama ne gariptir ki bir o kadarda aynıyım…

Peki ya siz 2005 Haziran ayında ne yapıyordunuz?

not:Ülkemizde yaşanan olaylarla ilgili şahsi fikirlerimi blogumda daha fazla paylaşmayacağım.
Her birimiz gibi bende olayların en kısa zamanda ülkemiz adına en doğru ve demokratik yollarla çözülmesini diliyorum.
Ve Şule Gürbüz’e defalarca kez tekrar tekrar katılıyorum.
Bir bütün hafta instagrama 100′lerce fotoğraf koyanların(tasarım ve moda fotoğrafları istemiyoruz diye kıyametler koparanların) Bodrum,Çeşme fotoğrafları dökülmeye başladı.
Hele birde fotoğrafların altında ki buradayım ama aklım İstanbul’umda yazılarına bayıldım.
Kimseyi eleştirmiyorum sadece sapla samanı iyice ayıralım istiyorum.
Ama sevgili Şule Gürbüz,önümüz yaz.Çok direndik,instagrama günde 10 tane direniş fotosu koyduk,yorulduk.
Biraz gidip güneşlenip,denize girelim…

not2:Kendinizden vazgeçercesine aşk,kendinizden vazgeçercesine direniş her insanın harcı değildir.
Gönülden direnen ve hayatlarından feragat edenlere sonsuz saygılar.İnşallah sizler hak ettiğiniz platformlarda(twitter,instagram dışında da) ve arzulanan diyaloglarda yerlerinizi alırsınız.

Direnmek kelimesinin sözlük anlamı:
Herhangi bir düşünecede,bir istekte ya da bir durumda karşıkoymak,ayak diremek,ısrar etmek,taannüt etmek.

Ben 1980′de,Türkiye’nin yakın tarihine darbe yılı olarak geçmiş bir senede doğmuş bir insanım.
O yıllarda bir bebek olduğumu düşünürsek,o döneme ve yaşananlara tanıklık edemedim ama ailemden dinledim.
O dönemde geçen romanlar okudum.(Örneğin ”Mino’nun Siyah Gülü” çok güzel bir romandır.)
Ama bitmek üzere olan bu hafta 33 yaşımda Türkiye için çok önemli bir sürece ve döneme hep beraber tanıklık ediyoruz.
Bir bütün hafta gülerken ağladım,ağlarken güldüm dersem abartmış olmam sanırım.
Habersizlikten kendime bir twitter hesabı bile açtım.(Secdus’dan bağımsız bir hesap.)

Benim bu hafta özetim şu ki:
Direnmek kelimesine bayılırım hatta aşığım!
Şu hayatta inandığımız herşey için direnelim.
Çünkü aksi halde yaşamış değil sadece nefes almış oluruz.

not:Bu hafta Kadıköy’deki vazgeçilmez cafe’mde Şule Gürbüz’ün bir röportajını okudum.
Artık eskisi gibi bohem olamayacağımız eskisi gibi aşklar(aşkın dahil olduğu birçok halden bahsediyordu) yaşayamayacağımızı söylüyordu.
”Eğer ertesi gün çok içtik,az uyuduk,çok yıprandık,çok ağladık diye detoks yapıp masajlara gidiyorsak o dönemleri anlayamayız.Çağımızda kendimizden vazgeçercesine duygular yaşayamıyoruz demişti.”(ben aklımda kaldığı gibi yazıyorum buraya.)
Belkide bu direnişle gençler bizim jenerasyonumuzun malesef yaşayamadığı duyguları yaşarlar.
Kendilerinden vazgeçercesine inandıkları bir şey için direnirler…

not2:Şule Gürbüz’ün ”Zamanın Farkında” kitabında ”müzik hocasını” çok sevmiştim.

Kitap okumayı çok seven bir insan olmama rağmen duygularımı o tutkun olduğum kelimelerle ifade edemediğimi hissederim hep.
O sebepten bu fotoğrafı dün instagram hesabımda yayınladım ki;
Beni takip etmekten vazgeçenler oldu.
Bir çocuğun (Bu çocuk benim kızım değil.Duru’nun bir arkadaşı.Elinde tesadüfen okulda çizdiği ay-yıldız vardı.) fotoğrafını görüp giden ve duyarsız kalan zihniyetlere yazıklar olsun diyorum.

Daha birkaç gün önce,insanların kendilerini dilediği gibi ifade edebildiği bir şehirden gelmiş biri olarak ülkem için çok ama çok üzülüyorum.
İstanbul gibi dünyada eşine benzerine az rastlanacak güzellikte,tarihi dokuda bir şehri ve o şehirde yaşayanları bu hale getiren herkese ”Artık sesimizi duyun” diyorum.

IMG_1716

Rihanna konserine ”Neden 1 saat geç çıktı?”,”Neden sahnede az kaldı?” gibi soruları ve eleştirileri değerlendiremeyeceğim çünkü güzel bir şey gördüğümde gözlerimi ondan alamayan ve diğer herşeyi unutan biriyim:)
Rihanna kadınsa biz neyiz sevgili arkadaşlar?
Pilates derslerimi 5 güne mi çıkarsam,solaryumdan mı çıkmasam:))

O nasıl bir salınmadır.
Ben kadın halimle bu kadar etkilendim erkekleri hiç düşünemiyorum.

Ölmeden önce böyle yürümeyi öğrenmek istiyorum ki muhtemelen ben 3.adımda yere yapışırım:)
Sanki en çok ”Where have you been?” de çıldırdık.
Stay ve Diamonds’ı arka arkaya söylemeside çok güzel oldu bence.
Herkese mutlu haftasonları…

not1:İlk kez blogumda video paylaşıyorum umarım çalıştırabilirsiniz.

not2:Dün ki sert çıkışımdan lütfen kimse üzerine alınmasın.
İnstagramda ilk canımı sıkan durumu yaşadım.Nerdeyse bütün fotoğraflarımı silip,instagramdan ayrılıcaktım.
Bugün daha iyiyim…

Bu sabah Begüm’ü okuyarak başladım güne.
Yine ne çok şey öğrendim ondan ve ne güzel geldi okumak.
Bu yazısında yaptığı alıntıları çok sevdim.
Ölüm ilanı hazırlamayan Yunan’lıların yaşadığımız çağdada fikirleri aynı mıdır acaba?
Yine ölenin arkasından ”tutkusu var mıydı?” diye soruyorlar mıdır?
Öncelikle birşeyden eminim ki siz sevgili esirgeyen insanlar;
Hayatlarınız çok anlamsız.
Ne iş yaptığınız,popülerliğiniz,takipçi sayınız hiçbir şeyiniz beni ilgilendirmiyor.
Esirgediğiniz her duygu,her hareket emin olun sizi hergün biraz daha öldürüyor.
Ben esirgemeyenleri seviyorum.
Belki daha çok yara alıyorlar ama en azından bir ölü değiller.

NOT:Küçükte bir uyarı;
Hayat sizi esirgeyenlerle çevrelemişse bir bakmışsınız kırıntılarla yaşıyorsunuz.
Kırıntılara razı olmayın…

NOT2:Üstteki fotoğraf Londra’da otel odamızda ki terzi mankeni.Bavula koyup getirmeyi düşünmedim değil.

NOT3:Rihanna bu akşam biz ‘esirgemeyenleri’ parlat hadi!
Esirgeyenler küvette tek başına ‘stay’ diye bağırsınlar:)
(Burada aşk meşk işlerini,kadın erkek ilişkilerini kastetmiyorum.
Bence ufak beynimizin anlayamadığı,aşktan meşkten çok daha anlamlı şeyler var hayatta.)

1)Bugün işten sonra hemen bir kitapçıya gidip kendime kokteyl kitabı alıyorum.
Londra’yı bu aralar kokteyl merakı kasıp kavuruyormuş.
Bu gördüğünüz tea house görünümlü yerde ise kokteyliniz değişik bardaklarda servis ediliyor.
Çay fincanı,kavanoz,emaye fincan,cam bardak gibi alternatifler var.
Hemen bir shaker edinin.İsterseniz sizinle her denediğim tarifi paylaşabilirim:)
Bilmiyorum siz ne bazlı seversiniz ama ben Londra’da gin bazlı olanlarla başladım.
Biraz sert:)

2)You are what you read.Sizce öyle değil mi?
Burası Shoreditch’de ‘book club’ not a cute bow yastıkları bu cafenin dekoru olucak.:))

Ve evet Meral ve ben.
Ve evet hava 3 gün boyunca güneşliydi.
Londra benden güneşini hiçbir zaman esirgemiyor.
Londra ile aramdaki kesinlikle karşılıklı aşk:)

Size anlatabileceğim,gösterebileceğim bir sürü şey var ama blog yazısına sığması imkansız.
Orada yaşasam East London’dan çıkmam.Şiddetle görülmesini tavsiye ediyorum.
Meral’in evine gitmek,ailesi ile tanışmak,beraber gezmek,fotoğrafları çektiği yerleri kendi gözlerimle görmek tarifsizdi.

Londra yazıma Rob Ryan ile son veriyorum ve çalışmaya gidiyorum…

Everything that is supposed to be in heaven is already here on earth.

not:Geçtiğimiz hafta Kanyon’da 2WİNS mağazasına bir hanım gelmiş.
İnstagram fotoğraflarım için öyle şeyler söylemişki.Buradan ona sesleniyorum.
Lütfen benle bir şekilde iletişime geçin.
”Kendimi sana sakladım” ne güzel bir cümle.
Nasıl güzel tarif etmişsiniz fotoğrafları…
Binlerce teşekkürler.
Londra’dan aldığım en güzel haberlerden biri sizdiniz…

%100 saf aşk isteyenlere özel çantama merhaba derken aynı zamanda banada hoşçakal diyelim.
Dünya üzerinde bana en iyi gelen şehre(şuana kadar gördüklerim arasında tabii) gitme zamanım nihayet geldi çattı.
Meral’in eşliğinde,turist gibi değilde 10 senedir orada yaşayan biri gibi gezip,göreceğim farklı Londra’nin öncesinde bu da son fotoğrafım.
Meral’e poz verip bol bol fotoğraf çektirmeyi düşünüyorum:)
Kendimden fazlasıyla sıkılmış olduğum bu dönemde Londra’ya gitmek biraz tehlikeli aslında.Özelliklede Hoxton’da bar hopping(bar hopping lafını yeni öğrendim) yapacağımızı düşünürsek umarım saçlarımı kazıtmış,burnumu deldirmiş bir halde dönmem.

Gelecek hafta görüşmek üzere.
Beni özleyin hatta o kadar çok özleyin ki sizde haftasonu bar hopping yapın:)
Ben tabii ki sizi özleyeceğim…

not1:Meral’le ikimizin gideceği Bodyguard müzikali öncesinde şarkıları hatırladım ve filmin final sahnesine çok güldüm.
12 yaşında güzel gelen öpüşme sahnesi,33 yaşında çok komik geldi.
Sizde bir seyredin:)

not2:Secdus Tabakları geçen hafta birçok etkinlik için satıldı.
Bir şirket yaptığı piknikte çalışanlarına hediye etmek üzere aldı.(Tekrar teşekkürler Ayşegül Hanım:)
Bir babyshower’da turkuaz çizgili modeller kullanılacak.
Ve Haziran’da da Beykoz’daki Five O’clock pastanesinde de tabaklarım satılmaya başlayacak.
Five O’clock un sahibi olan sevgili Sinem ile güzel projelerimiz var.